Pioneer MVH-P8200BT/MVH-P8200 Mech-Free Digital Media Receivers Review (MVH-8200BT/MVH-8200, MVH-8250BT/MVH-8250 Varietally)

This article is a review of the Pioneer MVH-8200 family of music video headunits—Pioneer’s first steps towards tossing out the often-unused CD drive. These single-DIN mech-free receivers include MVH-P8200BT, MVH-P8200, MVH-8200BT, MVH-8200, MVH-8250BT, and MVH-8250.

Still refusing to accept the fact that the next generation in-car entertainment master units have to be carputers, Pioneer has introduced their first mech-free multimedia hub on January 6, 2010 at the CES 2010.

Setting the landmark for a new domain of Music Video Headunits (model names prefixed with MVH), these media centers are compatible with a wide range of audio and video digital sources such as SD memory cards, USB storage devices, portable media players, iPod, and iPhone.

The Bluetooth enabled variations include Pioneer MVH-P8200BT targeted for the American market, Pioneer MVH-8200BT aiming at the European Union, and the Asian MVH-8250BT, while the cheaper no-Bluetooth variations include MVH-P8200, MVH-8200, and MVH-8250 respectively. Surprisingly, the device is not available in the Japanese market under the Carrozzeria badge.

Lacking the model number prefix “P” in both the European and Asian variations, they do not offer IP-Bus connectivity for add-on devices with Pioneer’s traditional IP linkage, such as CD changer (CDX-P1280/CDX-P680), AUX-in (CD-RB10), USB adapter (CD-UB100), Bluetooth wireless adapter (CD-BTB200), and iPod interface adapter (CD-IB100II). Looks like they’ve decided not to milk Americans for those few bucks on this occasion.

Certified by the DivX, Inc. (NASDAQ: DIVX) on December 9, 2009, it’s a Home Theatre 720x576 Profile supporting DivX AVI player. Features that I like include the 8-band graphic equalizer, the trio of 4-volt RCA preouts, 113-color selectable background image and button illumination, the 7-way rotary commander, and last but not least, its whimsical yet attractive looks.

Connectivity

The device controls the iPod/iPhone pretty fine. Using Pioneer CD-IU50V USB+A/V direct iPod/iPhone extension cable, the audio/video is transmitted via the 4-pole 3.5-mm AUX-AV-in—with decoding being done in the iPod/iPhone itself, leaving the quality of sound as-is—and the iPod is simultaneously controlled via USB. So you can control everything right from your steering wheel.

Having no control over what’s been playing, the 4-pole 3.5-mm AUX-A/V-in on the front panel (without using the USB-A jack) works with Nokia mobile phones equipped with a 3.5mm A/V output jack (Nokia N97, Nokia 5800 XpressMusic, Nokia N95 8GB, Nokia N95, etc.) as well as every other cellphone or PMP (portable media player) having the same jack—you have to find yourself a male-to-male 3.5 mm 4-pole TRRS extension cable in this regard.

The SD and USB sections run on the same back-end chip, so every annoyance and limitation either one is faced with, is prospected in the other, like partitioned HDD/flash memories not being supported, NTFS-formatted HDD/flash memories not being supported, and H.264 (MPEG-4 AVC) MP4 videos being simply ignored, to complain a few. Apart from those, and the annoying pop-ups requiring your action when a multimedia file’s playback is not supported, SD/USB functions work pretty awesome. This way you can also use USB MSC (USB mass storage device class) to connect your cellphone or PMP via USB, browse its flash memory/HDD and play from within each MP3, WMA, AAC, and DivX AVI file you desire. Discreetly positioned behind the partially detachable front panel, the SD card slot can also be used as a source to the aforementioned media. I’m bewildered by how they make file browsing rocket science, ever since they’ve come up with the idea of the list feature, quoting Jeremy “Jezza” Clarkson, “How hard can it be?”

SD or SDHC

There’s no SDHC logo carved on the front panel, and the owner’s manual PDF clearly states it’s a 2 GB maximum capacity SD specification 1.1 physical format supporting device, so you might think there’s concededly no SDHC (SD spec 2.0) support. For a today’s SD-capable product, a lack of SDHC (Secure Digital High Capacity, up to 32GB) support is very disturbing, let alone the fact that the next generation Secure Digital eXtended Capacity or SDXC in short (up to 2TB) was unveiled at CES 2009. But contrary to Pioneer’s declaration, this device actually does support SDHC.

It’s strange when a manufacturer underrates its own product, but I tested various class 2, class 4, and class 6 FAT32-formatted 4 GB, 8 GB, and 16 GB SDHC cards and microSDHC cards (inserted inside microSD to SD/TransFlash adapter) from SanDisk, Silicon-Power, Transcend, Panasonic, Canon, Nokia, and Kingston, and the MVH-8250BT managed to recognize and read all their capacity flawlessly.

Annoyances

I’m going to be carping and nagging on this, since I don’t want to see these flaws next year. Keep in mind no other car audio manufacturing company—including the ostentatious Alpine—cannot come close to what Pioneer has achieved, so to me, these flaws are unbearable.

1. Partially detachable face—things that I dislike about it start with the front panel being partially detachable. If it’s “for additional peace of mind,” why didn’t bother designing it fully detachable in the first place? Replacing the traditional hard carrying case, Pioneer is providing MVH-8200/MVH-8200BT consumers with a small cloth bag, which honestly feels cheap.
2. Bluetooth audio streaming not supported—a sensible consumer electronics Bluetooth-enabled product should support Bluetooth audio streaming and controlling, not in this product line’s BT-enabled variations (MVH-P8200BT/MVH-8200BT/MVH-8250BT) though. They dropped the proven Bluetooth chip—used in their old flagship DEH-P980BT/DEH-P9800BT/DEH-P9850BT/DEH-P810—and went for the French, and like always picked the worst and the cheapest out of Parrot’s line, so A2DP is not supported, and neither is AVRCP. A2DP or Advanced Audio Distribution Profile could be conveniently used to stream stereo music from a Bluetooth mobile phone to the head unit, while AVRCP or Audio/Video Remote Control Profile could let you have control over what’s being played. According to this, you’ll only have control over your cellular activities.
3. No rear USB-in port available—we’ve been hearing complaints about the USB device fractures caused by a strike of a driver’s or a passenger’s hand over the USB flash drives inserted inside front panel USB ports. For cautious people, a rear USB port is more adequate. The lack for a rear USB is more evident in case of hooking up a portable USB hard disk drive.
4. No rear AUX-in port available—the AUX-in is on front, right beside the front USB, for a reason, and that’s because Pioneer’s CD-IU50V USB/AV interface cable for iPod (Audio/Video) and iPhone has two connectors in one end, one 3.5mm A/V TRRS 4-pole mini jack, and one USB-A. So if you’re not an iTard, and you want to hook up your 3.5mm “normal” player, you have to setup an ugly cable-going-all-over-the-dashboard configuration.
5. MPEG-4 AVC (H.264) MP4 video not supported—sadly it’s not a carputer (car PC), I know, but having Matroska Video (MKV) in the wish list, H.264 support is essential, if you’re targeting kids-turned-drivers.
6. Awkward screen ratio—one of the things that seems wrong is the MVH-8200 family’s screen. It has a 3.0-inch wide/16:9 (1.778:1) TFT active matrix display, nothing wrong, yet. How about I tell you it’s not 16:9? Read the story below:

The specifications sheet says the MVH-8200 family has 1440x240 or 345,600 pixels. That’s—kind of—a lie, since they have a tradition of counting R/G/B sub-pixels (thin film transistors) separately. So let’s divide 1440 by 3, and get 480. Now that’s how one’s supposed to count pixels: 480 × 240 or 115,200 pixels. So, it’s a 2:1 aspect ratio (480 ÷ 240) looking into the pixels, and that’s worrying when you look into the specifications’ wide/16:9. Pixels are not square; this requires a ratio correction procedure, something Pioneer has shamelessly omitted in almost every screened in-car DVD player they have produced so far. So wait up, it’s gonna get ugly!

Having a diagonal measurement of 76.2 mm or exactly 3.0 inches, the screen’s viewable physical dimensions are 66.8 × 36.7 mm—a specification called effective display area. This results in a screen physical display aspect ratio (DAR) of 1.82:1 (66.8 ÷ 36.7). This is in contrast with their screen aspect ratio of 1.778:1 (wide/16:9) stated in the specifications sheet.

When pixel configuration aspect ratio differs from physical display aspect ratio, pixels are not square, which in MVH-8200 family’s case, they have a pixel aspect ratio (PAR) of 0.91:1 (1.82:1 ÷ 2:1).

The picture describes how frames should be designed 109.9% wider than what the designer has originally drafted in mind, with an SAR of 2:1, and how a PAR of 0.91:1 is applied to the frames, so it conforms to the 1.82:1 DAR screen. Notice the horizontally-stretched album art (with the frog), which should naturally be square shaped.

Given the screen width of 66.8 mm, it should’ve been 37.575 millimeters high, just to meet the wide 16:9 (1.778) screen aspect ratio criteria. But we all know it’s a 1.82:1 screen instead, making it 0.875 mm shorter than being a real 16:9 screen (37.575 − 36.7). This might be less than a millimeter, but that’s in a small 3.0″ screen, making it an impermissible 2.3% error. To give you a hint of how ridiculous this is, think of it as a half-inch height shortage in a 42″ plasma TV!

There are rare models where pixel dimensions and screen dimensions are of the same ratio, eliminating the need for a ratio correction procedure. An example is the 800 × 480, 152.4 × 91.44 mm, 7-inch wide 15:9 (1.66:1) screen on the mighty ¥220,000 Carrozzeria AVH-P900DVA, and its predecessor, the ¥250,000 Carrozzeria AVH-P90DVA, varietally Pioneer AVH-P7900DVD, AVH-P7950DVD, AVH-P7800DVD, and AVH-P7850DVD, respectively.

Audio Quality

For analog broadcasting, it’s got an AM tuner’s signal-to-noise ratio (S/N ratio) of 62 dB (IHF-A network), and an FM tuner S/N ratio of 72 dB (IHF-A network), but the specs don’t provide quality measures for multimedia sources (i.e., SD, USB, and AUX).

Considering its amplifier section’s signal-to-noise ratio (S/N) of 91 dBA (reference 1 W into 4 Ω), it’s not what you’d call RS-alike high-quality, but still way beyond almost every CD/MP3 in-dash head units manufactured by the others, and add to that the fact that if you add a USB adapter (Pioneer CD-UB100), a Bluetooth wireless adapter (Pioneer CD-BTB200), and/or an iPod interface adapter (Pioneer CD-IB100II) to a nice head, say DEH-P88RS family (Asian DEH-P80RS/DEH-P80RSII, European DEH-P88RS/DEH-P88RSII, American Premier DEH-P880PRS, and Japanese Carrozzeria DEH-P910/DEH-P930/DEH-P940), apart from controls driving you crazy over inconvenience, you’ll lose quality twice:

1. All those add-on devices are low-quality by nature, at least lower than what you embeddedly get in an MVH-8200BT, let alone the 105 dB (1 kHz) (IHF-A network) Audio CD section of DEH-P88RS.
2. Analog IP-Bus cables used to hook up those add-ons cause loss of quality. Read more:

To obtain sound fidelity, Pioneer engineers have employed best of 1990s technology in their IP-Bus extension cable—used to connect their state-of-the-art Audio CD changers back then. To overcome cancellation of inductively-coupled noise and electromagnetic interference, they used four-conductor low-resistance shielded cable with separate metal foil shield and drain/data wires. But that’s not good enough in the 2010s.

You need the analog IP-Bus male-to-male extension cable (Pioneer CD-IP600) to hook them up, and that cable is 6 meters (20 feet) long. So if you’re going to have them all, you’ll end up hooking them up over and over in series; that’s 18 meters if you’re using all three! And your AUX-in (Pioneer CD-RB10) is at the end of the chain, the lowest of the quality. Alternatively, Pioneer gives you the choice of a 1.5 meter male-to-male IP-Bus extension cable (Pioneer CD-IP150).

So you see, your high-end head is ruined, because you get your bragging -24/-36 dB/oct PRS digital network and the nasty analog add-ons at the same time! So forget PRS plus add-ons, and stick to this mechless head unit for now, if you’re a portable multimedia junkie…

Regarding sound quality, it’s the best mech-free headunit around, not the best all-rounder though.

Conclusion

I’m looking forward to an RS kind of mech-free headunit, where putting money aside, only quality and features matter: 13-band graphic EQ, 5-volt pres, Bluetooth A2DP and AVRCP, rear USB, rear A/V in, completely detachable face, video out, dual SDHC slot, acceptable file system support, broader range of multimedia file types support, fast yet convenient file browse/search, a tray bay to keep portable media players inside, Microsoft Zune HD support, a true 16:9 FWVGA screen, and the return of DSP chips with Sound Field Control (SFC).

Sony’s TuneTray is a storage mechanism for an iPod or other USB devices that allows users to keep their PMP inside of the DSX-S100, rather than flopping around in the glovebox or a cupholder. Internal storage bay eliminates loose wires and allows for a cleaner appearance.

بررسی پخش رسانهٔ دیجیتال غیر مکانیکی پایونیر MVH-8250BT/MVH-8250 (دیگر گونه‌ها MVH-P8200BT/MVH-P8200 و MVH-8200BT/MVH-8200)

این مقاله به بررسی خانوادهٔ پخش صوت و تصویر پایونیر MVH-8200 می‌پردازد. این خانواده از پخش کننده‌های خودرو، قدم اول پایونیر در جهت حذف رسانهٔ بی‌مصرف سی‌دی است. این پخش صوت و تصویرهای غیر مکانیکی شامل ‫MVH-P8200BT،‬ ‫MVH-P8200،‬ ‫MVH-8200BT،‬ ‫MVH-8200،‬ ‫MVH-8250BT،‬ و MVH-8250 هستند.

در حالیکه پایونیر هنوز نمی‌خواهد بپذیرد که نسل آیندهٔ دستگاه‌های سرگرمی درون خودرو باید کارپیوتر (رایانهٔ درون داشبورد خودرو) باشند، اولین دستگاه‌های چند رسانه‌ای غیر مکانیکی (بدون سی‌دی‌گردان) خود را در روز ۶ ژانویهٔ ۲۰۱۰ در سی‌ئی‌اس (نمایشگاه لوازم الکترونیک) در لاس وگاس نوادا معرفی کرد.

بعنوان نقطهٔ تحولی در تاریخ دستگاه‌های پخش چند رسانه‌ای (نام مدل‌ها با پیشوند MVH شروع می‌شوند)، این مدیا سنترها با محدودهٔ وسیعی از منابع صوتی و تصویری مانند کارت‌های حافظهٔ اس‌دی، دستگاه‌های ذخیرهٔ یواس‌بی، پخش‌کننده‌های رسانهٔ قابل حمل، آی‌پاد، و آی‌فون سازگار هستند.

انواع بلوتوث‌دار شامل پایونیر MVH-P8200BT برای بازار امریکا، پایونیر MVH-8200BT برای بازار اروپا، و مدل آسیایی پایونیر MVH-8250BT هستند. مدل‌های بدون بلوتوث نیز بترتیب ‫MVH-P8200،‬ ‫MVH-8200،‬ و MVH-8250 هستند. جالب است بدانید این دستگاه‌ها در بازار ژاپن تحت آرم کاروزریا عرضه نمی‌گردند.

شمارهٔ مدل‌های اروپایی و آسیایی پیشوند «P» ندارند، به این معنی که اتصال آی‌پی-باس در آنها ارائه نمی‌شود. آی‌پی-‌باس روش اتصال سنتی پایونیر برای امکان اتصال برافزاهای (دستگاه‌های افزودنی) مختلف به دستگاه اصلی پخش صوتی/تصویری است؛ دستگاه‌های افزودنی مانند تعویض کنندهٔ سی‌دی (CDX-P1280/CDX-P680)، ورودی کمکی (CD-RB10)، مبدل یواس‌بی (CD-UB100)، مبدل بی‌سیم بلوتوث (CD-BTB200)، و مبدل میانای آی‌پاد (CD-IB100II). این طور که بنظر می‌رسد، این بار تصمیم به دوشیدن آن چند دلار از امریکایی‌ها نیست.

این دستگاه‌ها مجوز نمایهٔ سینمای خانگی با ابعاد ‪۷۲۰×۵۷۶‬ را در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۰۹ از شرکت دیواکس (نسدک: DIVX) گرفتند. امکاناتی که من در آنها دوست دارم شامل این‌هاست: برابرساز (ایکووالایزر) گرافیکی ۸ باندی، ۳ دست خروجی آرسی‌ای ۴ ولت، چراغانی کلیدهای پنل و تصویر پس‌زمینهٔ قابل انتخاب از میان ۱۱۳ رنگ، فرمانای چرخندهٔ ۷ جهته، و در پایان، طراحی خیال‌انگیز و جذاب آن.

اتصال‌پذیری

این افزاره آی‌پاد/آی‌فون را بخوبی هدایت می‌کند. با استفاده از کابل الحاقی یواس‌بی+صدا+تصویر پایونیر CD-IU50V، صدا/تصویر از طریق درگاه ورودی کمکی ۳٫۵ میلی‌متری ۴ قطبی به پخش منتقل می‌شود—کدگشایی در خود آی‌پاد/آی‌فون انجام می‌شود، بنابراین صدا همان‌که‌هست می‌ماند—و آی‌پاد همزمان توسط یواس‌بی کنترل می‌شود. بنابراین می‌توانید همه چیز را از روی فرمان خودرو هدایت و کنترل کنید.

درگاه ورودی کمکی ۳٫۵ میلی‌متری ۴ قطبی روی قاب پخش (بدون استفاده از درگاه یواس‌بی-ای)، بدون داشتن کنترلی بر آنچه پخش می‌شود، می‌تواند برای اتصال انواع تلفن‌های همراه نوکیا که مجهز به خروجی ۳٫۵ میلی‌متری ۴ قطبی صوتی/تصویری هستند (نوکیا ان۹۷، نوکیا ۵۸۰۰ اکسپرس‌میوزیک، نوکیا ان۹۵ ۸گیگابایت، نوکیا ان۹۵، و غیره) و دیگر موبایل‌ها و پی‌ام‌پی‌ (پخش چندرسانه‌ای قابل حمل) های مجهز به درگاه مشابه بکار رود—برای این کار، تنها باید یک کابل الحاقی ۳٫۵ میلی‌متری ۴ قطبی تی‌آرآراس دو سر نر دست‌وپا کنید.

بخش‌های اس‌دی و یواس‌بی در قسمت‌هایی از عملکردشان از یک تراشهٔ مشترک استفاده می‌کنند، بنابراین تمام مزاحمت‌ها و دردسرهایی که در یکی از آنها دیده می‌شود، گریبان‌گیر دیگری نیز هست؛ مانند عدم پشتیبانی از هارد دیسک‌های قابل حمل/کارت‌های حافظهٔ فلش پارتیشن‌بندی شده، عدم پشتیبانی از هارد دیسک‌های قابل حمل/کارت‌های حافظهٔ فلش قالب‌بندی‌شده با فرمت ان‌تی‌اف‌اس، و عدم پشتیبانی از قالب تصویری ام‌پی۴ اچ.۲۶۴ (ای‌وی‌سی ام‌پگ-۴). غیر از اینها و غیر از اینکه بگونه‌ای ملال‌آور با صفحات بالاپر که در هنگام عدم امکان پخش قالب پروندهٔ چندرسانه‌ای پشتیبانی نشده به تصمیم‌گیری شما نیاز دارند، اس‌دی/یواس‌بی بسیار عالی کار می‌کند. در این حالت، شما همچنین می‌توانید یواس‌بی ام‌اس‌سی (کلاس افزارهٔ ذخیرهٔ جمعی یواس‌بی) را برای اتصال موبایل یا پلیرتان بکار برده، محتوای حافظهٔ فلش/دیسک سخت آنرا مرور کرده، و از میان پرونده‌های ام‌پی۳، دبلیوام‌ای، ای‌ای‌سی، و ای‌وی‌آی دیواکس، پروندهٔ مورد علاقه‌تان را پخش کنید. از شکاف اس‌دی که پشت قاب نیمه جدا شونده قرار دارد نیز می‌توانید برای پخش پرونده‌های چند رسانه‌ای فوق‌الذکر استفاده کنید. من متعجب بغرنج بودن امکان مرور پرونده‌ها از روز ارائهٔ ویژگی لیست هستم، بقول جرمی «جزا» کلارکسون «چقدر می‌تونه سخت باشه؟»

اس‌دی یا اس‌دی‌اچ‌سی

لوگوی اس‌دی‌اچ‌سی روی پنل دستگاه حک نشده است و دفترچهٔ راهنمای مصرف‌کننده به‌وضوح قید کرده است این دستگاه اس‌دی با بیشینهٔ ظرفیت ۲ گیگابایت با قالب فیزیکی مشخصهٔ ۱٫۱ را پشتیبانی می‌کند، که با توجه به این شما ممکن است فکر کنید اس‌دی‌اچ‌سی (اس‌دی مشخهٔ ۲٫۰) پشتیبانی نشده‌است. برای یک محصول پشتیبانی کنندهٔ اس‌دی امروزی، عدم پشتیبانی اس‌دی‌اچ‌سی (Secure Digital High Capacity، با بیشینهٔ ظرفیت ۳۲ گیگابایت) بسیار آزاردهنده است. این در حالی است که نسل آیندهٔ اس‌دی بنام اس‌دی‌اکس‌سی (Secure Digital eXtended Capacity، با بیشینهٔ ظرفیت ۲ ترابایت) در سی‌ئی‌اس ۲۰۰۹ رونمایی شد. اما برخلاف اظهار پایونیر، این دستگاه اس‌دی‌اچ‌سی را واقعاً پشتیبانی می‌کند.

وقتی یک تولیدکننده محصول خود را دست‌کم می‌گیرد خیلی عجیب است، اما من اس‌دی‌اچ‌سی‌های با قالب‌بندی فت۳۲ مختلفی با ظرفیت‌های ۴ گیگابایت، ۸ گیگابایت، و ۱۶ گیگابایت از انواع کلاس‌های ۲، ۴، و ۶ از تولیدکنندگان مختلفی مانند سن‌دیسک، سیلیکون-پاور، ترنزسند، پاناسونیک، کانن، نوکیا، و کینگستون را آزمایش کردم و MVH-8250BT توانست همهٔ آنها را بشناسد و بدون هیچ مشکلی همهٔ ظرفیت آنها را بخواند.

چیزهای آزار دهنده

می‌خواهم در مورد این دستگاه‌ها عیب‌جو و خرده‌گیر باشم، چرا که نمی‌خواهم شاهد وجود این ایرادها و اشکالات در نسل بعد باشم. حواستان باشد هیچ کدام از تولید کنندگان لوازم صوتی خودرو—شامل الپاین خودنما—در مجموع حتی نزدیک به موفقیت‌های پایونیر هم نشده‌اند، بنابراین وجود نقص در محصولات پایونیر برایم واقعاً عذاب‌آور است.

1. قاب نیمه جدا شونده—چیزهایی که دوست ندارم، یا بهتر است بگویم اعصابم را خرد می‌کند، با این قاب پنل جدا شوندهٔ تکه‌ای مثلاً ضد سرقت شروع می‌شود. اگر «برای افزایش راحتی خیال» طراحی شده است، چرا از اول به خودشان زحمت ندادند و آنرا کاملاً جدا شونده طراحی نکردند؟ با جایگزینی جعبهٔ سنتی حمل و نقل قاب برداشته شونده، پایونیر یک کیف پارچه‌ای (به سبک همیان دینار و درهم) در اختیار خریداران MVH-8250/MVH-8250BT قرار می‌دهد که به نظر ناکارا، ارزان، و پست‌ارزش می‌آید.
2. عدم پشتیبانی جریان‌یابی صدای بلوتوث—یک محصول الکترونیک بلوتوث‌دار معقول باید جریان‌یابی و هدایت صدای بلوتوث را پشتیبانی کند، که در انواع بلوتوث‌دار این خانواده از محصولات (MVH-P8200BT/MVH-8200BT/MVH-8250BT) این پشتیبانی وجود ندارد. آنها تراشهٔ قابل اطمینان خود—بکار رفته در رده‌بالاهای قدیمی DEH-P980BT/DEH-P9800BT/DEH-P9850BT/DEH-P810—را کنار گذاشته و بسراغ فرانسوی‌ها رفته‌اند و مانند همیشه، مزخرف‌ترین و ارزان‌ترین تراشه را از میان موجودی پروت انتخاب کرده‌اند، بنابراین نه ای۲دی‌پی و نه ای‌وی‌آرسی‌پی هیچکدام پشتیبانی نشده‌اند. ای۲دی‌پی یا نمایهٔ توزیع پیشرفتهٔ صدا می‌توانست براحتی برای جریان یافتن موسیقی استریو از گوشی تلفن همراه بلوتوث به هد یونیت مورد استفاده قرار گیرد و در همان حال ای‌وی‌آرسی‌پی یا نمایهٔ هدایت از راه دور صوتی/تصویری نیز شما را قادر می‌ساخت موسیقی در حال پخش را از هد یونیت هدایت کنید. به این ترتیب در انواع بلوتوث‌دار این هد یونیت تنها بر کارهای سلولار خود تسلط دارید.
3. کمبود یک درگاه یواس‌بی در پشت—همیشه شکایاتی از شکستن افزاره‌های یو‌اس‌بی در اثر برخورد دست راننده یا مسافر با افزارهٔ فلش یواس‌بی که به داخل درگاه یواس‌بی جلویی پنل فرو شده شنیده‌ایم. از آن گذشته، در خودروهای دارای درب تاشو برای قسمت سامانهٔ صوتی (مانند سیتروئن زانتیا)، این درب هنگامی که حافظه درون درگاه است بسته نمی‌شود، و بدتر از آن، اگر خودرو در چاله‌ای جانانه بیافتد، درب فنری با سرعت بسته می‌شود و افزارهٔ یواس‌بی را گردن می‌زند. برای افراد محتاط، درگاه یواس‌بی در پشت هد شایسته‌تر است. کمبود درگاه یواس‌بی در پشت هد یونیت در صورت استفاده از دیسک سخت قابل حمل مشهود‌تر است.
4. کمبود درگاه ورودی کمکی در پشت—درگاه ورودی کمکی در جلوی پنل است، درست در کنار درگاه یواس‌بی، و دلیل آن این است که کابل یواس‌بی/صوتی/تصویری رابط میانای آی‌پاد (صوتی/تصویری) و آی‌فون پایونیر (CD-IU50V) در یک سر دو اتصال دارد: یک جک ۳٫۵ میلی‌متری تی‌آرآراس ۴ قطبی، و یک یواس‌بی-ای. بنابراین اگر یک آی‌عقب‌مانده نباشید و بخواهید پخش‌کنندهٔ قابل حمل «عادی»تان را با درگاه ۳٫۵ میلی‌متری به هد خودرو وصل کنید، مجبور به بکار بستن روش زشت و شلختهٔ کابل‌های عبور کننده از روی داشبورد می‌شوید.
5. عدم پشتیبانی قالب پروندهٔ تصویری ام‌پی۴ اچ.۲۶۴ (ای‌وی‌سی ام‌پگ-۴)—متأسفانه این یک کارپیوتر (رایانهٔ شخصی داخل ماشین) نیست، خودم این را می‌دانم، ولی با داشتن ماتروسکا ویدیو (ام‌کی‌وی) در سیاههٔ انتظار، نیاز به پشتیبانی ام‌پی۴ اچ.۲۶۴ (ای‌وی‌سی ام‌پگ-۴) ضروری می‌نماید، البته اگر راست می‌گویند و این دستگاه پخش چندرسانه‌ای را برای بچه‌های دیروز-راننده‌های امروز ساخته‌اند.
6. نسبت صفحهٔ سرهم‌بندی‌شده—یکی دیگر از مواردی که بنظر خام و غیر استادانه می‌نماید، صفحهٔ نمایش خانوادهٔ MVH-8250 است. این پخش‌های چندرسانه‌ای دارای صفحهٔ نمایش ‌تی‌اف‌تی ماتریس پویای عریض با نسبت ۱۶:۹ (۱٫۷۷۸:۱) هستند. بسیار خوب، چیزی اشکال ندارد، نه هنوز. اگر به شما بگویم ۱۶:۹ نیست چطور؟ توضیح زیر را بخوانید:

دفترچهٔ مشخصات فنی می‌گوید سری MVH-8250 دارای ‪۱۴۴۰×۲۴۰‬ یا ۳۴۵٬۶۰۰ پیکسل است. خوب این—به نوعی—یک دروغ است؛ از آنجا که آنها رسمی دارند مبنی بر این که زیرپیکسل‌های قرمز/سبز/آبی (ترانزیستورهای فیلم نازک) را جداگانه بشمارند. پس بیاید ۱۴۴۰ را بر ۳ تقسیم کرده و ۴۸۰ را در جواب بگیریم. آهان! اینگونه پیکسل‌ها را می‌شمارند: ۴۸۰ در ۲۴۰ یا ۱۱۵٬۲۰۰ پیکسل. پس با نگاه به پیکسل‌ها، نسبت صفحه ۲:۱ است (‪۴۸۰ ÷ ۲۴۰‬)، و آنچه که نگران‌کننده است اظهار ۱۶:۹ عریض بودن صفحهٔ نمایش در دفترچهٔ مشخصات فنی است. پیکسل‌ها مربعی نیستند؛ این نیاز به روال اصلاح نسبت صفحهٔ نمایش دارد، چیزی که پایونیر بی‌شرمانه در تقریباً همهٔ مدل‌های دی‌وی‌دی‌خوان صفحه نمایش‌دار داخل ماشینش از قلم انداخته است. پس صبر کنید، اوضاع از این هم بدتر خواهد شد!

با داشتن قطری معادل ۷۶٫۲ میلی‌متر یا دقیقاً ۳٫۰ اینچ، ابعاد فیزیکی قابل رؤیت صفحهٔ نمایش ۶۶٫۸ در ۳۶٫۷ میلی‌متر است—مشخه‌ای که به آن محوطهٔ نمایش مؤثر گویند. این منتج به نسبت فیزیکی نمایشی (DAR) برابر با ۱٫۸۲:۱ خواهد شد (‪۶۶٫۸ ÷ ۳۶٫۷‬). این با صفحهٔ نمایش ۱٫۷۷۸:۱ (عریض ۱۶:۹) مذکور در دفترچهٔ مشخصات فنی مطابقت ندارد.

وقتی نسبت چینش پیکسل‌ها و صفحهٔ نمایش مطابقت ندارد، پیکسل‌ها مربعی نیستند، که در مورد سری MVH-8250، نسبت پیکسلی (PAR) برابر ۰٫۹۱:۱ دارند (‪۱٫۸۲:۱ ÷ ۲:۱‬).

تصویر نشان می‌دهد که چگونه باید فریم‌ها ۱۰۹٫۹% پهن‌تر از آنچه طراح در ذهن دارد طراحی شوند، با نسبت ذخیره‌ای (SAR) برابر با ۲:۱ و چگونه نسبت پیکسلی (PAR) برابر با ۰٫۹۱:۱ به قاب‌های تصویر اعمال می‌شود تا با نسبت نمایش (DAR) صفحهٔ ۱٫۸۲:۱ مطابقت کنند. به آلبوم آرت کشیده شده بصورت افقی (با طرح قورباغه در داخلش) که در حالت عادی باید مانند طرح روی جلد سی‌دی مربعی باشد دقت کنید.

با توجه به پهنای صفحهٔ ۶۶٫۸ میلی‌متری، برای رعایت معیار ۱۶:۹ عریض (۱٫۷۷۸:۱) بودن صفحه نمایش، ارتفاع صفحهٔ نمایش باید ۳۷٫۵۷۵ میلی‌متر می‌بود. اما ما می‌دانیم صفحه در عوض آن یک صفحهٔ ۱٫۸۲:۱ و ۰٫۸۷۵ میلی‌متر کوتاه‌تر از یک صفحهٔ واقعاً ۱۶:۹ است (‪۳۷٫۵۷۵ − ۳۶٫۷‬). این ممکن است کمتر از یک میلی‌متر باشد، اما توجه کنید این در یک صفحهٔ نمایش کوچک ‪۳٫۰″‬ است که منجر به خطای غیر قابل چشم‌پوشی برابر با ۲٫۳% می‌شود. برای اینکه بتوانید مجسم کنید این خطا چقدر هولناک است، تصور کنید تلویزیون پلاسمای ۴۲ اینچی خریده‌اید که در ارتفاع نیم اینچ کوتاه است!

نمونه‌های کمیابی وجود دارند که ابعاد پیکسل‌ها و ابعاد صفحهٔ نمایش از نسبت همسانی پیروی می‌کنند که این مسئله نیاز به روال اصلاح نسبت تصویر را مرتفع می‌سازد. بعنوان مثال، صفحهٔ نمایش ۸۰۰ در ۴۸۰ پیکسل با ابعاد ۱۵۲٫۴ در ۹۱٫۴۴ میلی‌متر ۷ اینچ عریض با نسبت ۱۵:۹ (۱٫۶۶:۱) در مدل دوست‌داشتنی ۲۲۰٬۰۰۰ ین ژاپنی کاروزریا AVH-P900DVA و سلف آن، دستگاه ۲۵۰٬۰۰۰ ین ژاپنی کاروزریا AVH-P90DVA را می‌توان نام برد، که با نام مدل‌های دیگر مانند پایونیر ‫AVH-P7900DVD،‬ ‫AVH-P7950DVD،‬ ‫AVH-P7800DVD،‬ و AVH-P7850DVD نیز عرضه می‌شوند.

کیفیت صدا

برای پخش رادیویی آنالوگ، نسبت پیام به همهمه (سیگنال به نویز) گیرندهٔ رادیویی ای‌ام آن ۶۲ دسی‌بل (شبکهٔ آی‌اچ‌اف-ای) بوده و برای اف‌ام ۷۲ دسی‌بل است. اما دفترچهٔ مشخصات فنی اشاره‌ای به مقیاس‌های کیفی برای منابع چندرسانه‌ای (یعنی اس‌دی، یواس‌بی، و ورودی کمکی) نکرده‌است.

با توجه به نسبت پیام به همهمهٔ امپلی‌فایر آن که ۹۱ دسی‌بل‌ادجاستد (مرجع ۱ وات روی ۴ اهم) است، در حد آراس با کیفیت نیست، اگر چه از اکثر پخش صوت‌های سی‌دی/ام‌پی‌تری ساخت دیگران با کیفیت‌تر است. البته اگر یک مبدل یواس‌بی (پایونیر CD-UB100)، یک مبدل بی‌سیم بلوتوث (پایونیر CD-BTB200)، و یا یک مبدل میانای آی‌پاد (پایونیر CD-IB100II) را به یک پخش خوب، مثلاً خانوادهٔ ‫DEH-P88RS‬ (DEH-P80RS/DEH-P80RSII آسیایی، DEH-P88RS/DEH-P88RSII اروپایی، پریمیر DEH-P880PRS امریکایی، و کاروزریا DEH-P910/DEH-P930/DEH-P940 ژاپنی) وصل کنید، غیر از کنترل‌ها که بخاطر عدم راحتی در انجام کارشان دیوانه‌تان خواهند کرد، دو بار کیفیت را از دست می‌دهید:

1. تمام آن برافزاها فطرتاً بی‌کیفیت‌اند، حداقل بی‌کیفیت‌تر از آنچه درون MVH-8250BT کار گذاشته شده‌است، چه برسد به نسبت پیام به همهمهٔ ۱۰۵ دسی‌بلی بخش سی‌دی صوتی‌خوان ‫DEH-P80RS‬ (۱ کیلوهرتز) (شبکهٔ آی‌اچ‌اف-ای).
2. کابل‌های آنالوگ آی‌پی-باس بکاررفته برای اتصال برافزاها به پخش، باعث از دست رفتن کیفیت می‌شوند. بیشتر بخوانید:

برای حصول هماندهی صوتی، مهندسان پایونیر بهترین داشته‌های فناوری دههٔ ۱۹۹۰ را در کابل الحاقی آی‌پی-باس—که برای اتصال تعویض‌کنندهٔ سی‌دی دارای فناوری پیشرفتهٔ آن روزگار استفاده می‌شد—بکار برده بودند. برای جلوگیری از لغوشدگی همهمهٔ قیاساً جفت‌شده و تداخل امواج الکترومغناطیسی، آنها از سیم شیلددار کم مقاومت ۲ زوج با سپر فویل فلزی مجزا بعلاوهٔ سیم‌های برق و اطلاعات استفاده کرده‌اند. اما این امروزه در دههٔ ۲۰۱۰ به اندازهٔ کافی خوب نیست.

شما برای اتصال برافزاها به یکدیگر و به پخش، به کابل آنالوگ آی‌پی-باس الحاقی دو سر نر (پایونیر CD-IP600) نیاز دارید، که طول آن ۶ متر (۲۰ فوت) است. پس اگر می‌خواهید همهٔ برافزا‌ها را داشته باشید، شما باید همه را بدنبال هم اتصال سری کنید؛ که در صورت استفاده از هر سه، سر به ۱۸ متر خواهد زد! در انتهای زنجیر کابل‌ها، و بالنتیجه در مقام پایین‌ترین کیفیت، ورودی کمکی (پایونیر CD-RB10) قرار دارد. بجای آن، می‌توانید از کابل الحاقی ۱٫۵ متری آی‌پی-باس دو سر نر (پایونیر CD-IP150) استفاده کنید.

پس همانگونه که می‌بینید، هد گران‌تان تباه شد، زیرا شبکهٔ دیجیتال پی‌آراس با شیب ‪-۲۴‬ و ‪-۳۶‬ دسی‌بل بر اکتاو و برافزاهای بی‌کیفیت آنالوگ را در آن واحد در حال کار دارید! پس بی‌خیال افزودن برافزاها به پی‌آراس شوید، و اگر معتاد چندرسانه‌ای هستید، فعلاً به همین پخش غیر مکانیکی بسنده کنید.

در مورد کیفیت صدا، این بهترین پخش غیر مکانیکی است، البته نه بهترین همه‌کاره.

جمع‌بندی

مشتاقانه منتظر پخش چندرسانه‌ای دیجیتال غیر مکانیکی آراس (سری مرجع) هستم، محصولی که قیمت در آن چندان مهم نیست و تنها کیفیت و امکانات مطرح است: برابرساز (ایکووالایزر) گرافیکی ۱۳ باندی، پری‌های ۵ ولتی، ای۲دی‌پی و ای‌وی‌آرسی‌پی بلوتوث، درگاه یواس‌بی در پشت، درگاه ورودی کمکی صوتی/تصویری در پشت، قاب ضد سرقت کاملاً جدا شونده، خروجی تصویر، شکاف دوتایی اس‌دی‌اچ‌سی، پشتیبانی آدم‌وار فایل سیستم‌ها، پشتیبانی بازهٔ وسیع‌تری از قالب‌های پرونده‌های چندرسانه‌ای، قابلیت مرور و جستن سریع و در عین حال راحت فایل‌ها، سینی محفظه برای نگهداری پخش‌کنندهٔ چندرسانه‌ای درون هد، پشتیبانی مایکروسافت زون اچ‌دی، صفحه نمایش اف‌دبلیووی‌جی‌ای واقعاً ۱۶:۹ عریض، و بازگشت تراشه‌های دی‌اس‌پی مجهز به کاربری دامنهٔ صدا (اس‌اف‌سی).

تون‌تری (سینی آهنگ) سونی سازواره‌ای برای نگهداری آی‌پاد یا هر افزارهٔ یواس‌بی دیگر است که به شما امکان می‌دهد پی‌ام‌پی خود را درون سونی DSX-S100 قرار دهید، بجای آنکه پلیر درون داشبورد یا جافنجانی جولان دهد. این محفظهٔ نگهداری داخلی ایراد سیم‌های ول را مرتفع می‌کند و شما را قادر به انجام نصبی مرتب و پاکیزه می‌کند.